Kaşlar

8 Mart kadınlar günüydü. Kadın demişken, kadın modasındaki değişimi fark etmemek imkânsız. Bölgeler, dönemler, farklı kültürler arasındaki değişim; giyimde, saç yapmada, makyajda ve daha pek çok şeyde değişim.

İsabella Segalovich kadınların kaşlarından Mısır'dan başlayarak söz eder ve Firavunlar döneminde kadınların enfeksiyondan ve böceklerden korunmak için gözlerini ve kaşlarını boyadığını söyler. Görünüşe göre bugün bile Afrika'nın bazı ülkelerinde, bu boyanın kendilerini manen koruduğuna inandıkları için eskisi gibi boyanmaya devam eden kadınlar var.

Eskiden Yunanistan'da kalın kaşlı olmak kadınlar için bilgeliği simgeliyordu. Victoria Sherrow'un 'Saç Ansiklopedisi'nde, bu havayı vermek için kurşun tozu ve bazen alna yapıştırılan keçi kılı parçaları kullandıkları yazılıdır.

Çin'de kaşlar yılın modasına göre uzun, kısa, ince, kalın gibi pek çok biçimde boyanırdı. '5000 Yıllık Çin Giyimi' kitabında Xun Zhou, kaşların arasına altın, gümüş ya da zümrüt tüyler koyduklarını yazar.

Orta Çağ Avrupası'nda kadınlar kaşlarını kazıtır ya da yokmuş gibi görünecek kadar inceltirdi. John Block Friedman, o dönemlerde kadın bedeninin kıllarının erkek için ruhsal ve bedensel bir tehlike oluşturduğunu yazar. Bazen kaş yerine yaralar çıkmasına yol açan kimyasal ürünler kullanırlardı.

19. yüzyılda Fransa'da kadınların uzun ve koyu kaşlı olması Yahudiliğin simgesiydi ve antisemit bir ima olarak onlara 'Güzel Yahudi Kadın' derlerdi. Ingres'in 'Rothschild Baronesi' ve 'Yahudi Başı' tabloları bu kaş biçimine dikkat çeker.

Aynı dönemde İngiltere'de moda, küçük ve masum bir kızınki gibi kaşlara sahip olmaktı. Kaşlara asla dokunulmamalıydı. Dr. Thomas Sozinskey, 'kaşlar ne kadar ayrıksa beyin o kadar büyüktür' diyordu.

Kaşlarıyla ünlü ressam Frida Kahlo'nun otantik Meksikalı kadını simgelediği söylenir.

Atasözü der ki 'Kaşı düzelteyim derken gözü çıkarma': bir şeyi düzeltirken başka bir şeyi bozma. Kadınlar günü olan 8 Mart bize bunlar gibi pek çok şeyi hatırlatıyor. Dileriz karşımızda soru soran kaşlı bir kadın olmasın!!!!

Kaynak: Isabella Segalovich